แต่ไม่ว่าภาพจะสื่อถึงอะไร
แต่สิ่งที่รู้ได้อย่างนึงคือ
เธอกำลังจะ....ตาย

ผมถึงบางอ้อทันที
ความสวยที่รู้สึกเมื่อกี้
ไม่ใช่สวยเพราะการดีไซน์ของภาพ

แต่เป็นความรู้สึกว่าภาพนี้มี "ความตาย"

ใจมันหยั่งรู้อย่างนึงว่าเดี๋ยวเธอก็ตาย

....แล้วผมก็ตาย

คนอื่นๆ ที่ผมมองเห็นเค้าในทุกวันนี้

ไม่ช้าก็เร็วพวกเค้าก็จะตายหายไปจากโลกจนหมด

ความรู้สึกชั่วแว้บเดียว แม่งโคตรมหัศจรรย์

ความทุกข์เมื่อกี้ปลดหายไปหมดทันที

แล้วไงอ่ะ

ใครจะเกลียดผมยังไง เดี๋ยวเค้าก็ตายแล้ว

ด่ากุปาวๆ กุตายไปก็ไม่ได้ยิน

โกรธทะเลาะกันจะตายห่า ไม่ต้องถึงตาย
แค่หายกันไปสักปี จะจำกันได้หรือเปล่ายังไม่รู้

ชีวิตมันมีแต่นับถอยหลังลงไปกันทั้งนั้น

ร้อยคนที่ผมรู้จัก นับจากนี้อีกแค่ห้าสิบปีจะเหลือถึงครึ่งหรือเปล่า
รวมทั้งผมเองก็ด้วยเหมือนกัน

วันนี้ผมยังมีมรสุมเป็นระยะอยู่

แต่พอผมนึกถึงคำว่า "เดี๋ยวก็ตายแล้ว" ใจก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้น

ถึงจะทำใจได้ในตอนนี้ไม่ได้มาก
แต่มีคำปลอบตัวเองสักเล็กน้อยก็ยังดี 

มนุษย์โชคดีแค่ไหน ที่มีความตายรออยู่

ขอบคุณความทุกข์ทั้งหลายที่ทำให้ผมนึกถึงความตาย

ขอบคุณความตาย

ที่ทำให้ผมมีเครื่องมือบรรเทาความเกลียด โกรธ โลภ เศร้า ผิดหวัง ในตัวมนุษย์ด้วยกันได้

แล้วเราเจอกันแน่นอน

"ความตาย"

-----------------------------------------------------
ปัจฉิมลิขิต : ใคร Comment ให้ผมไปบวช ผมจะไปเตะให้ถึงบ้านเลย โมโหนะขอร้อง