ปกติผมไม่ค่อยเขียนถึงเกี่ยวกับหนังสือวิชาความรู้สักเท่าไหร่
แต่นี่อดใจไม่ได้ ต้องมาบอกต่อ เพราะมันมีประโยชน์มากจริงๆ

ชื่อหนังสือ รู้ทันสันดาน Tense



วิธีเขียนสนุกมาก เป็นแบบเล่านิทาน
เหมาะกับคนไม่มีพื้นฐาน Eng ดี แถมขี้เกียจอ่านตำราเรียนสุดๆ อย่างผม

ยกตัวอย่างในหนังสือ


กาลครั้งหนึ่งนานมา.......มีเศรษฐีคนหนึ่งนามว่า Tense
เศรษฐีมีหัวใจหนึ่งดวง  แบ่งซอยได้เป็น 4 ห้อง

เขาแบ่งสรรให้ภรรยาคนละห้อง......ครบ 4 ห้อง

ภรรยาคนแรกคือ Simple ได้ห้องด้านล่าง
คนสองชื่อ Continuous ได้ห้องด้านบนฝั่งขวา
คนที่สามชื่อ Perfect ได้ห้องด้านซ้ายถัดมา
และคนที่สี่ชื่อ Perfect Continuous ได้อยู่ห้องตรงกลาง เชื่อมต่อห้องสองกับห้องสามเข้าด้วยกัน
คล้าย (Connecting Room) ภรรยาทั้ง 4 คนให้กำเนิดบุตรสาวคนละ 3 นับรวมกันแล้วได้ครบหนึ่งโหล
พอดี  เรียกว่า " นางสิบสอง "



เพื่อไม่ให้สับสนเวลาเรียกขาน  เศรษฐีจึงตั้งชื่อลูกสาวตามชื่อแม่  โบราณสอนว่า "ดูช้างให้

ดูหาง  ดูนางให้ดูแม่" ฉะนั้นถ้าอยากรู้ว่า  ลูกสาวของเศรษฐี Tense แต่ละคนมีอุปนิสัยเป็นเช่นไร 
ให้มองไปที่ธรรมชาติของแม่แต่ละนาง....

เมียเศรษฐี Tense คนที่หนึ่งซึ่งชื่อว่า Simple มีลูกสาว 3 คน
ลูกคนโตชื่อ Past Simple
คนรองชื่อ Present Simple
ส่วนคนสุดท้องชื่อ Future Simple
3 คนนี้มีธรรมชาติพื้นฐานอย่างเดียวกับแม่คือ ซื่อและง่าย ชอบทำอะไรตรงไปตรงมาแบบ Simple Simple 
ลูกสาวแต่ละคนก็จะมีลักษณะเฉพาะอื่นๆอีก

แนะนำเท่านี้ล่ะ ไปก้อปเค้ามาอีกที

ถ้าผมได้อ่านตอน ป.5 ป่านนี้คง Go inter ไปแล้ว

100 บาท กับความสุขเกินร้อย

วันนี้ไปกินข้าวฟู้ดคอร์ท
ที่โลตุ๊ดบางนา

หาที่นั่งไม่ได้ คนเต็มไปหมด

อ่ะนั่น คนกำลังลุกเลย

พอเค้าลุกป๊าบ
ผมพาแอนเข้าไปเสียบปุ๊บ

จัดแจงโอนย้ายซากจานและอาหารที่เหลือ
ไปวางริมโต๊ะทันที

บอกให้แอนจองโต๊ะไว้ ผมไปออกไปล่าอาหาร

ระหว่างนั้นโต๊ะข้างๆ ก็ลุกพอดี

ก็เลยเอาซากอาหารคนเก่าไปกองๆ รวมๆ กัน

พอยกอาหารกลับมา
กำลังจะกินข้าวเข้าปาก

เอ๊ะ เสียงก๊อกแก๊กๆ ข้างหลัง
โต๊ะที่เอาซากอาหารไปกองรวมๆ ไว้

หันไปใจหล่นตุบทันที

ยายแก่ชรามากๆ หิ้วถุงเน่าๆ มาด้วย
นั่งกินเศษอาหารที่ผมเอาไปวางกองไว้ตะกี้

ยายตั้งใจกินมาก ของเหลือมีเศษข้าว 3-4 คำ
น้ำแกง มีเต้าหู้กับผักเหลือนิดหน่อย
และที่สำคัญ เศษอาหารหลายๆ อย่างผสมอยู่กับทิชชู่ที่ใช้แล้ว

ผมควัก 100 บาทแอบไปหย่อนลงถุงเน่าแก

และตั้งใจกินข้าววันนั้นไม่ให้เหลือ

100 บาทไม่ได้มากถึงกับให้แกไปกินของดีๆ ได้

แต่ก็คงทำให้แกยิ้มได้หลังอาหาร

----------------------------------------------

หลายวันก่อน

ผมกำลังเดินกลับห้อง

เดินผ่านหน้าการไฟฟ้า

ตาคนนึงแต่งตัวสกปรกมอมแมม
เค้าเก็บขยะบริเวณแถวตึกออฟฟิคประจำ
อายุไม่ต่ำกว่า 70 ปี
ไม่เคยเห็นลูกหลานเค้ามาช่วยเข็นรถขยะ

เค้าเดินช้าๆ ตัวเปล่าๆ ข้างหน้าผม

สูตรเดิม

ผมควัก 100 บาท
แล้วสาวเท้าเดินไปให้ทันแก

สะกิดๆ

"ตาๆ ทำตังตกอ่ะ"

ตาแกเงอะงะๆๆ ทำท่าจะพูดว่าไม่ใช่ของแก

ผมจับยัดใส่กระเป๋าเสื้อแก แล้วเดินชิ่งอย่างรวดเร็ว

ผมเดินไปยิ้มไป คิดมุขนี้ได้ไงวะกู

แต่ความสุขผมเกิด

---------------------------------------------------------------

เมื่อวาน

ผมทำธุระแถวอนุสาวรีย์
เดินข้ามสะพานลอยฝั่งโรงบานราชวิถี

ผมเดินผ่านขอทาน 4-5 คนโดยไม่สนใจ

แต่สักพักผมต้องนั่งหยุดริมบันได

ยายกับหลานตัวเล็กๆ ขายตุ๊กตาถักตัวละ 20 บาท

"ขอพี่ตัวนึงคับ"

ผมควักแบ็งค์ร้อยส่งให้ตัวน้อย
แล้วทำเป็นโทรศัพท์เข้ามาพอดี
ลุกออกมาโดยไม่รอตังทอนกับตุ๊กตา

ไกลพอควรจึงค่อยหันไป

หาเรื่องอมยิ้มอีกแล้วกู

-----------------------------------------------------

เรื่องมันก็นานมาแล้ว

แม่ลูกคู่นึงนอนข้างฟุตบาท

แน่นอนแบ็งค์ร้อยถูกควักออกมาในทันที

ให้แอนเป็นคนเอาไปให้

กะจะไปมันเอาไปวางไว้เฉยๆ

ดันไปปลุกเค้าตื่น

เค้าก็ตกใจว่ามันจะมาทำอะไร
เค้าคงกลัวว่าไอ้แอนจะไปขโมยรองเท้าแตะเค้าละมั๊ง

เลยรีบๆ ให้แล้วรีบวิ่งออกมาแบบหน้าแหกๆ

ของแบบนี้มันอยู่ที่ศิลปะเฉพาะตัวจริงๆ

แต่ก็ทำให้ผมยิ้มได้เหมือนกัน

------------------------------------------

เรามักจะหาสิ่งรอบๆ ตัวเพื่อใช้เป็นสิ่งบันเทิงเสมอ

บางครั้งเราก็ยอมจ่ายมันเพื่อผ่อนคลาย

ไม่ว่าจะเป็นดูหนัง ร้องเพลง กินเบียร์ชิวๆ

100 บาทมากสำหรับคนที่ขาด
แต่น้อยนิดสำหรับคนที่เหลือ

ผมไม่ได้มาเล่าความดีของตัวเองให้โลกฟัง
แต่อยากจะเชิญชวนเข้าสมาคม 100 บาท
ซื้อสิ่งบันเทิงอีกรูปแบบหนึ่ง เดือนละครั้งเหมือนดูหนังแจ่มๆ สักเรื่อง

แล้วกลับมาเล่าให้ฟังกันหน่อยว่า

แต่ละคนมีมุกอะไรมาโชว์กัน
คนชนะจะได้รับการสรรเสริญเยินยอจนหน้าบานกันเลยทีเดียว

ขอรับรองว่า 100 บาทที่จ่ายไป

ผ่อนคลายเกินร้อยจริงๆ สาบาน

-------------------
ไม่จริงให้กระโปกผมมีอันเป็นไปในสามวันเจ็ดวัน

บอลไทย อีกรอบ

(ไม่เข็ดสัด ไม่เข็ด)

หลังจากเหตุการณ์นรกแตก

อันเนื่องมาจากมีแฟนคลับ Vazzup Blog

เอาบทความวิจารณ์บอลไทยไปแปะที่บอร์ดคนรักบอลไทย

ไม่บอกก็คงนึกภาพออก

มันระเบิดบล็อกได้ มันระเบิดไปแล้วครับ

ก็เลยไปนั่งดูบอร์ดบอลต่างๆ ที่เค้าคุยเรื่องบอลไทย

ก็เลยถึงบางอ้อ

อ้อเดี๋ยวนี้ จะมีคล้ายๆ การประโคมการฟื้นฟูบอลไทยกันอยู่

ไอ้เราก็เห็นด้วย

ที่จะมีสักกลุ่มที่สนับสนุนบอลไทยอย่างจริงจัง

แม้ว่าสมาคมบอลไทยมันดูเน่าๆ ในสายตาคนอื่นๆ

ที่เค้าหมดศรัทธาจากอดีตแต่กาลก่อน

แม้ปัจจุบันสันดานนักบอลไทยยังไม่ค่อยเปลี่ยน

แต่ก็น้อยลงไปเยอะจากที่เห็น

จากที่ไม่เคยคิดจะดูบอลไทยเล่น

ก็เลยนั่งดู ไทย-เวียดนาม ทั้ง 2 รอบ

การเล่นบอลมีการพัฒนาไปมาก

นักบอลก็แสดงความก้าวร้าวบ้าง

แต่ก็ไม่ทุเรศเท่าเมื่อก่อน

แต่สะดุดหน่อยๆ ตรงตอนเตะที่เวียดนาม

ไปกระชากคอเค้าลงกับพื้น

ช่างเหอะ

ก็รู้สึกดีที่มีการพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น

แม้เวียดนามจะพัฒนาได้มากกว่า

ถ้าเราไม่โดนกรรมการตัดสินผิดพลาดก็คงได้แชมป์

ขอแสดงความเสียใจอย่างจริงใจ

ที่บอลไทยไปไม่ถึงฝัน

แต่บอลไทยก็ทำให้คนไทยอีกหลายกลุ่ม

หันมาศรัทธามากขึ้น

ความสุขในการดูบอลทีมชาติของพวกผม

ไม่จำเป็นต้องชนะ

เพียงแค่เล่นด้วยสปิริตนักกีฬา

นานๆ โชว์ลีลาพริ้วให้ได้ยิ้ม

และจบด้วยการจับมือกับทีมชาติอื่น ด้วยมิตรที่ดีต่อกัน

พอ!

และก็ขอฝากกลุ่มเชียร์บอลไทยในตอนนี้

ผมอยากแนะนำพวกคุณหน่อยนะ

คนที่เค้าไม่เชียร์บอลไทยในตอนนี้

เพราะอดีตบอลไทยสร้างภาพลักษณ์อัปลักษณ์มากมาย

เค้าไม่ผิดที่จะเกลียดบอลไทย

คนเราไม่ได้เกลียดอะไรมาแต่เกิด

ถ้าสิ่งที่เกลียดนั้นมันไปกระทบความรู้สึกเค้าก่อน

วันนี้ถ้าคุณคิดจะรื้อฟื้น ชักชวนพวกเค้ามาร่วมอุดมการณ์

ผมก็มั่นใจว่าบอลไทยตอนนี้ ทำให้เค้าก็พร้อมที่จะมาได้

หากได้ข้อมูลอย่างถูกต้อง จริงจัง

ไม่ใช่เห็นคนมีความเห็นคิดต่าง

ก็ใช้วิธีพวกเสื้อแดง เสื้อเหลืองทำกัน

ด่าสาดเสียเทเสีย

แล้วด่าฝ่ายตรงข้ามว่าไอ้พวกไม่รักชาติ

ฮิตเหลือเกิน คำๆ นี้

มันจะทำให้คนเค้าเห็นด้วยกับคุณได้มั๊ย

มีแต่สร้างความเกลียดชังและศัตรูเพิ่ม

สิ่งที่คนเค้าแสดงออก ไม่ว่าจะฝั่งไหน

มันเพราะความรักชาติด้วยกันทั้งนั้น

คุณจะโน้มน้ามให้ใครเห็นด้วยกับคุณ

เปลี่ยนความคิดใครสักคน

แล้วเปลี่ยนเค้ามาเป็นพวกเดียวกัน

คุณควรพิมพ์อะไรให้เค้าอยากจะอ่าน

แล้วอย่างน้อยก็ "เออว่ะ"

มันเป็นวิธีง่ายๆ

ถ้าคุณไปด่าว่าคนไทยที่เค้าไม่ดูบอลไทย ว่าไม่รักชาติ

ไปว่าเค้าไอ้พวกขี้ข้าแมนยู ไอ้พวกลิเวอร์พูล ว่าไม่รักชาติ

คุณไปซื้อจานดาวเทียมให้เค้าดูหรือไง มันสิทธิ์ของเค้าทั้งนั้น

และจะทำให้เค้าอยากดูบอลไทยมากกว่าเดิมหรืออย่างไร

ถ้าเค้ามาเห็นข้อความที่คุณไปด่าเค้าเนี่ย

รู้มั๊ย เค้าจะแสดงความคิดเห็นของทีมชาติไทยที่คุณรักอย่างสาสมฟรีๆ

จะให้ดีขึ้นยังไง

ตอนบอลไทยเล่นแพ้

ยังนั่งหาคนผิดกันเองเลย

เชียร์บอลแบบนี้แสดงว่ายังเชียร์ไม่เป็น

พวกคุณคิดดีแล้ว แต่กระทำตัวให้มันดีกว่านี้

รับรองคนจะมาเชียร์บอลไทยกับพวกคุณมากขึ้น

เอาเป็นว่าเหตุการณ์นี้

ผมเชียร์บอลไทยด้วยความเท่ห์ของผมเอง

ไม่ใช่พวกคุณ

------------------------------

  ล่าสุด

นักบอลไทยต่อยนักบอลต่างประเทศอีกแล้วนะครับ

แชมป์ก็ไม่เคยได้

ชนะมาก็ไม่เคยภูมิใจ เพราะอาศัยเล่ห์เหลี่ยม

พวกคนเชียร์ก็บอกว่า นักบอลฝ่ายนั้นทำไม่ดีก่อน

สงสัยผมต้องเอา Blog "นักบอลไทย ทำลายประเทศ" กลับมาเขียนใหม่อีกครั้ง

เพื่อนฝูงครับ

ช่วงนี้ขอปิด comment ชั่วคราวนะครับ

พอดีพื้นที่ส่วนตัว ตอนนี้มีเด็กๆ มาเล่นเลอะเทะเยอะมาก

ตอนแรกกะจะคาความเห็นอันบริสุทธิ์ผุดผ่องไว้

คาให้คนกลุ่มนึงอกแตกตายไปอย่างนั้น

แต่ดูก็คงจะไม่ได้ประโยชน์อะไร

ไม่ได้อยากจะพิสูจน์อะไร แล้วก็ไม่รู้ว่าตูจะทำเท่ห์ไรไปไม่ซาบ ก็เลยลบไปซะ

 เพราะปล่อยไปยิ่งเริ่มมีเด็กเล็กๆ มากขึ้น ก็กัวว่าจะไม่ใช่เรื่อง

โทษทีพิมพ์มายาวมั่ง สั้นมั่งไม่ได้อ่านเลย อุตส่าห์เสียเวลาพิมพ์มากัน

มองผ่านๆ ก็ไม่น่าจะใช่ข้อความทำให้เราเปลี่ยนความคิดให้มองในด้านดีขึ้นมาได้

ไม่รู้ว่าเป็นใคร รู้จักก็ไม่รู้จัก อ่าน 2 บรรทัดก็เหนื่อยแล้ว

  เกร็ดความรู้
คนเชียร์บอลทีมชาติมี 2 ประเภท
ประเภทแรก เชียร์ ให้เล่นยังไงก็ได้เพื่อชัยชนะ
ประเภทที่สอง เชียร์ เพื่อให้สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศ

เฮ้อ! น่าเสียดาย น่าเสียดาย

เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้เห็นอะไรอีกมากมาย

มิน่าล่ะ .. มิน่าล่ะ

และเรื่องนี้ก็ยังเป็นสิ่งที่คาใจและถกกันในวงเหล้าของพวกเราต่อไป

อาเมน 

-----------------------------------------

ปัจฉิมลิขิต : โทษทีที่เข้ามาแล้วทำให้ตกใจ 5ๆ อารมณ์อยากจะเปลี่ยนแนว
แค่บล็อคเดียวยอดทะลุเป้าเลย ท่าทางจะเอาดีด้านนี้ได้ว่ะ 5ๆๆ

ส่วนแบนเนอร์ข้างบนไม่ต้องแปลกใจ
พอดีช่วงนี้คนเข้าเยอะ ตูเลยหารายได้จากโฆษณาสักหน่อย 5ๆๆๆๆ

วัฏจักรของเด็กหลังห้อง

 

บ่ายแก่ๆในช่วงโมงอังกฤษวันหนึ่ง คุณครูสอนภาษาอังกฤษซึ่งมักจะเป็นครูที่แต่งตัวเริ่ดที่สุดในโรงเรียน
กำลังนั่งสอนสายตาจ้องมองนักเรียนไม่เกิน 5 แถวแรก เพราะรู้ว่าหลังแถวจากนั้นมันแม้ภาษาไทยก็ฟังไม่ออก     

ขณะที่ผมกำลังตั้งใจอ่านหนังสือที่เบื้องหน้า เสียงก็ดังขึ้นรบกวนมาจากหลังห้อง ก๊อบแก๊บๆ

ผมหันมองตามด้วยความหงุดหงิดของพฤติกรรมเด็กหลังห้อง เห็นไอ้เอ้นั่งซัดไวไวอยู่คนเดียว
วิธีกินคือเทไวไวใส่มือ ทำท่าตั้งใจเรียนตาเขม็งไปด้านหน้า  ทำเป็นหาว แล้วก็เอาไวไวเข้าปาก จบข่าว

 

            “เฮ้ยๆ ดูกระเจี๊ยวมึงหน่อย” ไอ้ตูนเด็กตัวเล็กจอมทะลึ่งหันไปพูดกับไอ้คุเด็กแว่นตัวเอ๋อประจำห้อง
“มึงจะไปดูของมันทำไมไอ้ตูน” จิตติที่นั่งข้างๆ ไอ้คุออกโรงปกป้อง  “เออน่า ดูหน่อยๆ” 
จิตติพูดต่อทันที “เออ คุ กุดูหน่อย”  ว่าแล้วจับกันล็อคไอ้คุ มีไอ้เมทมาช่วยกันล็อคอีกคน
คุมันก็ดิ้นกุกกักๆ แต่ไม่กล้าร้องเพราะกลัวครูด่า

 

            “รูปใครวะ ฮาว่ะ” ไอ้เต้ซึ่งฟุ่บหลับไปตะกี้เงยหน้าขึ้นมามองที่กระดาษของไอ้แมว
ซึ่งกำลังวาดรูปผู้หญิงท่าทางมีอายุ ใส่แว่น ดูการแต่งตัวแล้วท่าทางจะเริ่ดที่สุดในโรงเรียน กำลังพ่นไฟใส่ตึก

“กุวาดไม่เหมือนเหรอวะ สาด” ไอ้เต้หันมาค้อนเล็กน้อย

 

            “โห มันส่งเมสเซสพูดกับมึงแบบนี้เลยเหรอ”  นิดหน่อยกึ่งตะเบ็งเบาๆ ขึ้นมา
หลังจากดูเพจลิ้งค์ของเพื่อนสาว “เออ อย่างนี้จะไม่ให้ชั้นเลิกกับมันได้ไง หน้าตัวเมียด่าผู้หญิง”
ก้อยพูดพรางอารมณ์ขึ้นหน้า “เดี๋ยวเย็นนี้กูจะไปตบเด็กใหม่มัน” นิดหน่อยออกอาการเดือดร้อนแทนเพื่อน
“ว้ายๆ ดูกระเจี๊ยวไอ้คุสิ ฮ่าๆๆ “
ก้อยหันตามไปที่นิดหน่อยชี้ พลางลืมเรื่องที่โมโหจนหมดสิ้น

 

            สักพักมีเสียงดังแคว่ก! ดังสนั่นลั่นห้อง จนทุกคนต้องหยุดกิจกรรมตรงหน้า
นักเรียนทั้งห้องเงียบกริบ ครูหยุดชะงักการสอนลงทันที

 

            ครูสั่งให้นักเรียนทุกคนท่องกริยา 3 ช่อง 2 หน้ากระดาษถ้วน  “ฟอเก็ท ฟอก๊อท ฟอก๊อดเทน..” 
ครั้งนี้แปลกกว่าทุกที ครูภาษาอังกฤษคนนี้ไม่เคยเดินเข้ามาหลังห้องเลย
แต่ตอนนี้ ครูกำลังเดินมาในขณะที่ทุกคนกำลังท่อง

 

            ครูค่อยๆ เดินมาที่นิดหน่อยกับก้อย “ไหนดูซิ” ครูแบมือไปที่ก้อย ซึ่งมันก็รู้อยู่แก่ใจว่าครูขออะไร
จึงส่งเพจลิงค์ให้ครูโดยสดุดีแล้วชิงพูดต่อทันที “ของเพื่อนค่ะ เพื่อนฝากไว้” 
ครูทำเสียงหืมยาว “ฝากไว้ที่ครูละกันนะ ให้เพื่อนเธอมาเอาคืน
เอาหลักฐานมาด้วย แล้วเธอสองคนไปยืนหน้าห้องด้วย”

 

            “รูปอะไร” ครูหยิบกระดาษของไอ้แมวที่ตะกี้มันเอาหนังสือทับซ่อนไว้  “รูปแม่ผมเองครับ”

“นี่รูปแม่เธอเหรอ อยากเห็นตัวจริงจัง หยิบกระดาษแล้วไปยืนหน้าห้อง” ไอ้แมวก้มหน้าเดินสลด

 

            ครูเดินมาที่ไอ้ตูน “ตะกี้พวกเธอทำอะไรเพื่อน”  ตูนยังทำหน้าทะเล้น “เล่นกับเพื่อนคับ” 
“แล้วเธอเล่นด้วยหรือเปล่า”  ไอ้คุส่ายหน้าดิ๊กๆๆๆ  “เธอทำอะไรเพื่อน”
ครูคงอยากรู้จริงๆ จึงคาดคั้นเป็นพิเศษ “เค้าบอกว่าเค้าคันคับ ก็เลยช่วยดู” 
ครูหันไปถามไอ้คุ “เธอคันอะไร” ไอ้คุส่ายหน้าดิ๊กๆๆ  ไอ้ตูนตอบแทน“คันไข่คับ”   
ครูอึ้งเล็กน้อย “เธอก็เลยเปิดดูของเค้า ไป ไปยืนหน้าห้องมีใครบ้างที่เปิดของเค้าตะกี้”

ไอ้ตูนกับไอ้เมทเดินก้มหน้าไปยืนหน้าห้อง

           

ครูเดินมาถึงไอ้เอ้ ซึ่งตอนนี้มันเหงื่อแตกพรั่ก
และมั่นใจว่าตัวมันต้องเป็นส่วนประกอบของไอ้เด็กที่ไปยืนหน้าห้องแน่นอน
ครูหยุดกึกนิ่งสักพัก “ตะกี้เธอฉีกอะไร”  ครูจ้องมองมาที่ผมเขม็งจนผมสั่นสะท้านทั้งตัว
ไอ้เอ้ซึ่งนั่งข้างๆ ผมยังสัมผัสได้ “ฉะ..ฉีกกระดาษครับ”   ครูถามต่อ “ฉีกทำไม” 
ผมตะกุกตะกัก “หนะ ..หนะ หน้ากลางมันเปิดไม่ออก”   ครูแบมือ “ส่งมา”   
วินาทีนั้นผมแทบอยากให้โลกทั้งใบระเบิดแตกสลายหายไปในจักรวาล
ผมค่อยๆ ยื่นหนังสือสุดรักสุดโปรดให้ครู 
ครูรับไปแล้วพลิกดูไปมา “หนังสือนวลนางเลยเหรอ ถือหนังสือนี่แล้วไปยืนข้างหน้า
เดี๋ยวครูพาไปห้องปกครองกันทั้งหมด”

 

เสียงกระดิ่งหมดคาบเรียนพอดี
ผมเดินไปหน้าห้องพร้อมกับหันหลังกลับไปที่ไอ้เอ้ที่กำลังหัวเราะคิกคักอยู่ที่โต๊ะอย่างเคียดแค้น

 

            “ต่อไป กูจะไม่ให้มึงยืมหนังสือกลับบ้านอีกแล้ว”